هر شب ساعت 21:00 بسفر گشت شام امشب

سالن آرام می‌گیرد و یک نفر با جامهٔ سفید شروع به چرخیدن می‌کند. این سماع مولوی است، آیین طریقت مولانا از قونیه، که به‌عنوان آیین اجرا می‌شود نه به‌عنوان تردستی: یک کف رو به بالا، یک کف رو به پایین، و چرخشی که دقیقه‌ها ادامه دارد. هر جای برنامهٔ شب که بیفتد، سالن برایش ساکت می‌شود.

سه پرده از هشت پردهٔ شب از سنت‌های رقص مناطق گوناگون می‌آیند. گروهی با لباس محلی رقص‌های محلی ترکیِ آناتولی را اجرا می‌کند؛ رقص کولی ترکی تند و رهاست، با ضرب نُه‌هشتمِ محله‌های کولی‌نشین استانبول؛ و رقص قفقازی با نمایش چاقو همراه است. تند، بلند و دقیق، و پیش از آنکه درست جا بیفتد تمام شده است.

دو پرده فقط موسیقی‌اند. در نمایش ریتم، نوازنده‌های کوبه‌ای صحنه را می‌گیرند — داربوکا و طبل، زنده و آن‌قدر بلند که از کف عرشه حس می‌شود — و همین‌جاست که سالن از تماشا دست می‌کشد و وارد کار می‌شود، دست‌ها روی ضرب. ویولن زنده راه دیگری می‌رود: یک نوازنده که میان میزها می‌گردد، آن‌قدر نزدیک که صدای آرشه روی سیم‌ها را بشنوید.

اجرای کامل یک رقصندهٔ حرفه‌ای، میان صحنه و میزها، در پولک و نور، با چند مهمان که به‌آرامی وارد کار می‌شوند. همان پرده‌ای است که بیشترِ گوشی‌ها برایش بیرون می‌آید.