آن شب، از پشت یک میز بلند
یک نمایش صحنه‌ای روی دوازده نفر جور دیگری می‌نشیند تا روی دو نفر. نمایش ریتم هم همین‌طور. این شب وقتی میز بلند است، این شکلی است.
عکس گروهی بین 20:00 و 21:00 روی یکی از عرشه‌های روباز گرفته میشود، وقتی کشتی هنوز در جیبالی پهلو گرفته و شاخ طلایی پشت سر است. بعد میزها، و مزه‌هایی که از پیش رویشان است: ده خوراک سرد برای خوردن با هم که یک گروه زودتر از آنچه آشپزخانه انتظار دارد تمامشان می‌کند. طناب‌ها ساعت 21:00 باز میشود و کشتی از زیر پل گالاتا به سوی کاخ‌های بسفر بیرون می‌لغزد.
نمایش هشت پرده است، با ترتیبی که هر شب عوض میشود: درویش چرخان، که حتی یک جشن مجردی را هم ساکت می‌کند، رقص شکم، رقص کولی ترکی، رقص قفقازی با نمایش چاقو، رقص‌های محلی ترکیه، نمایش ریتم با داربوکا و طبل که یک میز بلند را روی ضرب به کف زدن می‌اندازد، و ویولن زنده میان میزها. پردهٔ هشتم دیجی است، و همانی است که گروه به یاد می‌سپارد.
دسر همزمان با دست گرفتن کار توسط دیجی می‌رسد، و این همان ساعتی است که گروه برایش آمده. پیست رقص جلوی صحنه پر میشود، عرشه‌های روباز جلو و عقب کشتی برای هر کس که هوای تازه بخواهد آماده‌اند، و ساحل آسیایی بیرون می‌گذرد: بیلربیی، اسکودار، و بعد برج دختر، نزدیک‌تر از هر چیز دیگری در تمام شب. آن ساعت آخر صفحهٔ خودش را دارد.
بازگشت به شاخ طلایی و پهلوگیری در جیبالی بین 23:45 و نیمهشب. ایستگاه تراموای T5 چند قدم از اسکله فاصله دارد، اگر ترانسفر رزرو کرده باشید شما را به هتل برمی‌گرداند، و بیاوغلو برای آن بخشی از جمع که هنوز تمام نکرده، با تاکسی راه کوتاهی است.
