آن شب، از پشت یک میز بلند
یک نمایش صحنهای روی دوازده نفر جور دیگری مینشیند تا روی دو نفر. صدای طبل هم همینطور. این شب وقتی میز بلند است، این شکلی است.
عکس گروهی بین 20:00 و 21:00 روی عرشهٔ روباز گرفته میشود، وقتی کشتی هنوز پهلو گرفته و نور دارد میرود. بعد میزها، و مزههایی که از پیش رویشان است: هشت خوراک سرد روی دیسهای مشترک که یک گروه زودتر از آنچه آشپزخانه انتظار دارد تمامشان میکند. طنابها ساعت 21:00 باز میشود و اولین کاخ چند دقیقه بعد پیداست.
نمایش با درویش شروع میشود، که حتی یک جشن مجردی را هم ساکت میکند، و بعد دقیقاً برعکسش را میکند: رقصهای محلی آناتولی، گروه طبل با داوول و دربوکا که یک میز بلند را روی ضرب به کف زدن میاندازد، و رقص شرقی بهعنوان اوج، با چند مهمان که بهآرامی وارد کار میشوند. یک جمع دوازدهنفره دستکم یک داوطلب تحویل میدهد.
دسر همزمان با دست گرفتن کار توسط دیجی میرسد، و این همان ساعتی است که گروه برایش آمده. پیست پر میشود، عرشه پر میشود، و ساحل آسیایی پشت سرش میگذرد: بیلربیی، اسکودار، و بعد برج دختر، نزدیکتر از هر چیز دیگری در تمام شب. آن ساعت آخر صفحهٔ خودش را دارد.
پهلوگیری در امیناونو بین 23:45 و نیمهشب. تراموا یک دقیقه فاصله دارد، تاکسیها جلوی ورودیاند، اگر ترانسفر رزرو کرده باشید راننده منتظر است، و بیاوغلو برای آن بخشی از جمع که هنوز تمام نکرده، سفر کوتاهی است.
